بکری

«لغت نامه دهخدا»

[بِ] (حامص) دوشیزگی. بکر بودن.
- بکری داشتن؛ دوشیزگی داشتن. بکارت داشتن :
من آن زن فعلم از حیض خجالت
که بکری دارم و شویی ندارم.خاقانی.
|| تازگی. نوی. || ابداع. ابتکار :
سرحد خلقت شده بازار او
بکری قدرت شده در کار او.نظامی.