بکشتن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ کِ تَ] (مص) کشتن. بکاشتن :
که هرکس که تخم جفا را بکشت
نه خوش روز بیند نه خرم بهشت.فردوسی.
و رجوع به کشتن و کاشتن شود.