بکوک

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (اِ) نشانهء تیر باشد که عربان هدف خوانند. (برهان) (ناظم الاطباء). نشانهء تیر. (رشیدی) (سروری) (انجمن آرا) (آنندراج). || ظرفی باشد که آن را بصورت حیوانی ساخته باشند و بدان شراب خورند. (از برهان) (از ناظم الاطباء) (از انجمن آرا) (از آنندراج). رجوع به بکول شود. || ظرف و جام شرابخوری را نیز گفته اند. (برهان).