«لغت نامه دهخدا»
[بِ] (ترکی، اِ مرکب) مرکب است از لفظ بگ که مخفف بیگ است که بترکی بمعنی صاحب و امیر باشد و تاش بمعنی غلام پس بمعنی مجموعهء صاحب غلامان است و میتواند که بمعنی هم خداوند باشد چه در ترکی لفظ تاش و داش برای اشتراک آید. (غیاث). رجوع به بکتاش شود.