بلابه

«لغت نامه دهخدا»

[بِ بَ / بِ] (ق مرکب) (از: ب+ لابه) بتضرع و چاپلوسی. (از برهان). عجز و تضرع، چه لابه به حذف باء به معنی عجز و انکسار است. (از آنندراج) (از انجمن آرا) :
بلابه گفتمش ای روز من چو زلف تو تار.
(آنندراج).