بلاخواه

«لغت نامه دهخدا»

[بَ خوا / خا] (نف مرکب)بلاخواهنده. طالب محنت. محنت جوی. فتنه خواه :
به صوفیان بلاخواه عافیت دشمن
به حق عافیت غم به جان غم برتاب.
خاقانی.