بلا ریختن

«لغت نامه دهخدا»

[بَ تَ] (مص مرکب) بلا آوردن. گزند و آزار رساندن. فتنه بر کسی انداختن. مصیبتی و رنجی به کسی رسانیدن :
طمع کرد در مال بازارگان
بلا ریخت بر جان بیچارگان.
سعدی (از آنندراج).