بلاشک

«لغت نامه دهخدا»

[بِ شَک ک] (ع ق مرکب) (از: ب + لا (نفی) + شک) بدون شک. بی تردید. بدون شبهه. (فرهنگ فارسی معین). بی گمان. بی شبهه. قطعاً : این تفسیر بلاشک موافق و مناسب این نام نیست. (تاریخ قم ص63).