«لغت نامه دهخدا»
[بِ ءِ] (ع ص مرکب، ق مرکب)(از: ب + لا (نفی) + طائل) بی فایده. بی سود. (فرهنگ فارسی معین). بیهوده. - تطویل بلاطائل؛ بدرازا کشاندن بی سود. دراز داشتن مطلبی که فایدتی نداشته باشد.