«لغت نامه دهخدا»
[بِ نِ] (ع ص مرکب) (از: ب + لا(نفی) + مانع) بدون مانع. آنچه که مانعی در راه وصول یا تصرفش نیست. (فرهنگ فارسی معین). بی مانع. بلامعارض. بی معارض.
