بلبانی

«لغت نامه دهخدا»

[بَ لَ] (ص نسبی) آنکه بلبان بنوازد. (از آنندراج) :
شوخ بلبانی که چو شیرینی جانی
کان شکر و قند ملاحت به لبانی.
سیفی (از آنندراج).
|| سازندهء بلبان. (ناظم الاطباء).