بلبل گشتن

«لغت نامه دهخدا»

[بُ بُ گَ تَ] (مص مرکب)بلبل شدن. عاشق شدن. (از آنندراج) :
در فکر که غنچه گشته ای باز
گل گرد که بلبل تو گردم.
خان خالص (از آنندراج).
و رجوع به بلبل شدن شود.