بلبل نوا

«لغت نامه دهخدا»

[بُ بُ نَ] (ص مرکب) خوشخوان مانند بلبل. (ناظم الاطباء) (فرهنگ فارسی معین) :
نواپرداز گر نبود صریر خامهء مخلص
که دیگر بر سر شور آورد بلبل نوایان را.
مخلص (از آنندراج).