بلح

«لغت نامه دهخدا»

[بَ لَ] (ع اِ) غورهء خرما میان خلال و بُسر. واحد آن بلحه. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد). غورهء خرما که اندک ترشی بهم رسانیده باشد. (الفاظ الادویه). ثمر درخت خرما است که سبز بوده زرد مایل به شیرینی نشده باشد، و غورهء خرما نامند و داخل اکثر طیوب می کنند. (از تحفهء حکیم مؤمن). غورهء خرما که هنوز خرد بود. (دهار).