بلخ بامی

«لغت نامه دهخدا»

[بَ خِ] (اِخ) لقب شهر بلخ است. (فرهنگ فارسی معین). رجوع به بلخ شود :
درم بستد از بلخ بامی به رنج
سپرد و نهادیم یکسر به گنج.فردوسی.
ز چیزی که از بلخ بامی ببرد
بیاورد یکسر به کهرم سپرد.فردوسی.
مرحبا ای بلخ بامی همره باد بهار
از در نوشاد رفتی یا ز باغ نوبهار.فرخی.
بزرگی است و در بلخ بامی سر است
مرا نیز در تخمه هم گوهر است.اسدی.