بلدد

«لغت نامه دهخدا»

[ ] (اِخ) (به معنی پسردشمنی یا جدال) و او یکی از رفقای سه گانهء ایوب بود و ایوب را می گفت که خداوند آنچه به تو بجا آورده است از مقتضای عدالت می باشد، و او را بلدد شوحی نیز گویند. (از قاموس کتاب مقدس).