بلده

«لغت نامه دهخدا»

[بَ دَ / دِ] (از ع، اِ) بلده. ناحیه. (فرهنگ فارسی معین). || شهر. (فرهنگ فارسی معین) : عامل بلدهء قم در سنهء خمسین و ثلاثمائه (350 ه . ق.) آن را فراخ و بزرگ گردانید. (تاریخ قم ص214). || لقب همدان، کرمانشاهان، کاشان، فومن، شوشتر، دزفول، تویسرکان. گویند بلدهء همدان و غیره. (از یادداشت مرحوم دهخدا).