بلغ

«لغت نامه دهخدا»

[بَ لَ غَ] (ع فعل) رمز است بلغت المقابله را. صیغهء ماضی است، و آن علامتی است که در مقابلهء کتاب بر کنارهء ورق نویسند تا معلوم شود که مقابلهء صحت کتاب تا آنجا رسیده. (از غیاث اللغات) (از آنندراج). بَلَغَه. و رجوع به بلغه شود.