بلغاء

«لغت نامه دهخدا»

[بُ لَ] (ع ص) جِ بَلیغ. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). شیواسخنان. چیره زبانان. زبان آوران. سخنگزاران. (فرهنگ فارسی معین). رجوع به بلیغ شود.
- بلغاء عشرهء ناس؛ عبدالله بن المقفع، عماره بن حمزه، حجربن محمد، محمد بن حجر، انس بن أبی شیخ، سالم، مسعده، هریر، عبدالجباربن عدی، احمدبن یوسف الکاتب. (الفهرست ابن الندیم).