بلق

«لغت نامه دهخدا»

[بُ لُ] (اِ صوت) آوازی که از افکندن جسمی در آب برآید. آواز و صوت آب در هنگام انداختن کلوخ در آن :
او ز بانگ آب پر می تا عنق
نشنود بیگانه جز بانگ بلق.مولوی.