بلندح

«لغت نامه دهخدا»

[بَ لَ دَ] (ع ص) کوتاه و فربه. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || شخص درشت و گول و سنگین و منتفخ که برای کار خیری بپا نمی خیزد. (از ذیل اقرب الموارد از لسان). || شخصی که به وعده وفا نکند. (از ذیل اقرب الموارد).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر