بلورچی

«لغت نامه دهخدا»

[بُ] (اِ مرکب) بلورفروش. فروشندهء بلور. فروشندهء وسایل بلورین.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر