بلهمی

«لغت نامه دهخدا»

[بَ هُ] (ص نسبی) منسوب به بلهم. بل هم. مأخوذ از آیهء شریفهء «اولئک کالانعام بل هم اضل» (قرآن 7/179). رجوع به بلهم شود :
اِنعام حق شناس که عامی نه ای بفضل
دوری ز رسم و عادت اَنعام بلهمی.سوزنی.