«لغت نامه دهخدا»
[بُ] (معرب، اِ) آنکه خرید و فروخت جواهری نموده باشد. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). مأخوذ از فارسی است. (ناظم الاطباء). || تاجری که متاع را نگه دارد تا گران فروشد. ج، بنادره. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء).