بند برداشتن

«لغت نامه دهخدا»

[بَ بَ تَ] (مص مرکب)کنایه از آزاد کردن. رها کردن. خلاص ساختن :
از او بند برداشت تا کار خویش
بجوید کند تیز بازار خویش.فردوسی.