بندگه

«لغت نامه دهخدا»

[بَ گَهْ] (اِ مرکب) مخفف بندگاه. گذرگه :
که هر کشتیی کو بدین جا رسید
از این بندگه رستگاری ندید.نظامی.
رجوع به بندگاه شود.