بنگ دانه

«لغت نامه دهخدا»

[بَ نَ / نِ] (اِ مرکب) گیاهی است(1) از تیرهء بادنجانیان(2) که علفی و دوساله است. و ارتفاعش بین 40 تا 60 سانتی متر است و برگهایش پوشیده از کرک و چسبنده است. گل آذینش گرزن یکسویه و جام گلش نامنظم و زرد روشن است. و در روی آن خطوط ارغوانی رنگ دیده میشود. بوی گلش نامطبوع و متعفن است و گاهی بجای لکه های ارغوانی لکه های سیاه بر روی گل مشاهده میشود. این گیاه دارای مادهء سمی بنام هیوسیامین میباشد که ماده ای است مخدر و مسکن. بنگ. بنج. علف تخم بنگ. گیاه بزرالبنج. سیکران. سکران. بذرالبنج. ازمایلوس. اقطفیت. اسقیراس. اجواین خراسانی. کیرجک. خادعه الرجال. خداعه الرجال. سوکران ارسطور. بنگ سیاه. (فرهنگ فارسی معین). اقسام آن:
- بنگ دانهء بلوچستانی؛ گونه ای بنگ دانه که در هند و بلوچستان روید(3). بنگ بلوچستانی. سکران هندی.
- بنگ دانهء زرد؛ گونه ای بنگ دانه که گلهایش زردرنگ(4) است. تعداد این گونه بیشتر از سایر انواع است. بنگ زرد. سکران کبیر. سکران اصغر.
- بنگ دانهء سفید؛ گونه ای بنگ دانه که گلهایش سفیدرنگ است.(5) بنگ. بنج. بنگ سفید. اوسقوامس. بومرجوف. (فرهنگ فارسی معین).
.(لاتینی)
(1) - Hyoscyamus niger .
(فرانسوی) Jusquiame noire
.
(فرانسوی)
(2) - Solanee .(لاتینی)
(3) - Hyoscyamus insanus .(لاتینی)
(4) - Hyoscyamus aureurs .(لاتینی)
(5) - Hyoscyamus albus .
(فرانسوی) Jusquiame blanche