«لغت نامه دهخدا»
[بَ مُ نَجْ جِ] (اِخ) یا آل منجم. خاندان و اولاد و احفاد ابومنصور ابان، حسیس بن وریدبن کادبن مهابنداد حساس بن فروغ دادبن استادبن مهرحسیس بن یزدجرد. یحیی مکنی به ابوعلی پسر ابومنصور ابان، منجم مأمون خلیفه است. و بدست همین خلیفه قبول مسلمانی کرده. محمد و علی و سعید و حسن پسران اویند. و علی پسر یحیی را سه فرزند بود. احمد، ابوعیسی، عبدالله، ابوالقاسم یحیی، ابواحمد، هارون، ابوعبدالله و هارون را بنام ابوالحسن پسری است و هر یک را فرزندانی که من جمله آنها اینانند: ابواحمد یحیی بن علی بن یحیی بن ابی منصور (241 - 300 ه . ق .) از خاندان بنی منجم و از نسل یزدگردبن شهریار آخرین پادشاه ساسانی بود. وی ندیم موفق برادر خلیفه معتمد علی الله بود و نزد مکتفی مرتبهء بلند داشته. متکلم معتزلی بود و با متکلمین در حضور مکتفی مباحثه کرده. در هفدهم ربیع الاول سال 300 ه . ق . درگذشت. کتاب باهر در اخبار شعرای مخضرمی را تصنیف کرده و کتب دیگر در کلام بمذهب اعتزال داشته است. فرزند او ابوالحسن احمد نیز ادیب و دانشمند بوده و در کلام و فقه بر مذهب ابوجعفر طبری میرفته است. کتاب باهر خفیف پدر خود را تکمیل کرده و هم کتابی در اخبار خاندان خود و نسب آنها در فرس و کتب دیگر در فقه و تأیید مذهب طبری نگاشته است. ابوعبدالله هارون بن علی برادر احمد صاحب ترجمه (وفات 288 ه . ق .) ادیب و فاضل بود. کتاب بارع در اخبار شعرا و منتخبات اشعار آنها تألیف کرده مشتمل بر 161 شاعر مشهور. و گویند آنچه دیگران در این تألیف کرده اند، فرع او است. ابوالحسن علی فرزند هارون (277 - 352 ه . ق .) ادیب و شاعر و با صاحب بن عباد معاشرت داشت. صاحب از او احترام میکرد. کتبی تصنیف کرده از آن جمله کتاب النیروز و المهرجان، کتاب در نسب خاندان خود، کتاب در رد خلیل بن احمد فی العروض، کتاب شهر رمضان بنام رضی بالله، کتابی در معارضهء ابوالفرج اصفهانی موسوم به اللفظ المحیط بنقض القط به اللقیط. (از وفیات الاعیان).