«لغت نامه دهخدا»
[بُ نَ / نِ کَ] (اِ مرکب) حرکت با جمیع کسان و دارائی از ناحیه ای به ناحیهء دیگر. (فرهنگ فارسی معین). - بنه کن رفتن؛ با تمام خدم و حشم و کسان و اموال بمکان دیگر نقل کردن. از جایی بجایی کوچ کردن و رفتن با تمام دارایی و خدم و حشم. از بیخ و بن برکندن و قطع علاقه کردن از جایی.