بنی

«لغت نامه دهخدا»

[بُ] (اِ) چیزی که از گل یا گچ سازند و دو چوب بشکل رقم هفت در آن قائم کنند بجهت نقادی ابریشم. (آنندراج) (انجمن آرا) (رشیدی) :
زال فلک کلاوهء ژولیده افکند
نقاد شعر را بفسون بر بنی پای.
میرسنجر (از آنندراج).