بنیاد بردن

«لغت نامه دهخدا»

[بُ بُ دَ] (مص مرکب)خراب کردن. منهدم کردن. (فرهنگ فارسی معین) :
پاک کن چهرهء حافظ به سر زلف ز اشک
ورنه این سیل دمادم ببرد بنیادم.
حافظ (دیوان چ غنی ص216).
شراب تلخ صوفی سوز بنیادم بخواهد برد
لبم بر لب نه ای ساقی و بستان جان شیرینم.
حافظ.