بنیت

«لغت نامه دهخدا»

[بِ یَ] (ع اِ) بنیه. بنیه. نهاد و آفرینش چیزی. فطرت. (فرهنگ فارسی معین) :
بنیاد فضل و بنیت فضل است و پشت فضل
وز پشت فضل باز شه شرق یادگار.فرخی.
که بنیت آدمی چون آوندی ضعیف است. (کلیله و دمنه).
اول فکر آخر آمد در عمل
بنیت عالم چنان دان در ازل.مولوی.
رجوع به بنیه شود. || بنا. (فرهنگ فارسی معین).