«لغت نامه دهخدا»
[بَ دُ لَ] (اِخ) بمعنی پسران دلف. خاندانی است که در قرن سوم ه . ق . بر کردستان حکومت داشتند (از 210 تا حدود 285 ه . ق .). مؤسس این سلسله ابودلف عجلی است که در حدود سال 210 ه . ق. به حکومت همدان منصوب گردید. پس از وی حکومت به ارث در خاندانش باقی ماند و این سلسله با همان شرایطی که طاهریان در مشرق ایران حکومت میراندند تا حدود سال 285 ه . ق . بر کردستان و گاه تا حدود اصفهان و نهاوند نفوذ داشتند و با اطاعت از بنی عباس در آن نواحی فرمانروایی میکردند. (فرهنگ فارسی معین). و رجوع به طبقات السلاطین ص113 و 114 شود.