«لغت نامه دهخدا»
[بَ قُ رَ ظَ] (اِخ) نام قومی از یهود نزدیک مدینه الرسول و غزوهء بنی قریظه در سال پنجم از هجرت در اواخر ذی قعده و اوائل ذی حجه، حضرت رسول با بنی قریظه جنگی کرد که پیغمبر (ص) به تن خویش حضور داشت. (یادداشت مؤلف). - یوم بنی قریظه؛ جنگی است در عصر اسلام. (از مجمع الامثال میدانی).