بواط

«لغت نامه دهخدا»

[بُ] (اِخ) کوههای جهینه که بر چند منزل از مدینه(1) است و از آن است غزوهء بواط که آن حضرت صلی الله علیه و سلم کاروان قریش را متعرض گشت. (منتهی الارب) (آنندراج) (از اقرب الموارد). رجوع به امتاع الاسماع ج 1 ص54 شود.
(1) - در اقرب الموارد مکه آمده است.