بوال

«لغت نامه دهخدا»

[بَوْ وا] (ع ص) کسی که بول بسیار کند. || آنکه در جامهء خواب بول کند. || مبتلا به بیماری دیابیطوس. (ناظم الاطباء) (از اشتینگاس).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر