بوالبشر

«لغت نامه دهخدا»

[بُلْ بَ شَ] (اِخ) مخفف ابوالبشر. لقب آدم صفی الله :
اصل شر است این حشر کز بوالبشر زاد و فساد
جز فساد و شر هرگز کی بود کار حشر.
ناصرخسرو.
بشرح شرع محمد که سیدالبشر است
همال تو کس از ابناء بوالبشر نبود.سوزنی.
بوالبشر کو علمّالاسمابگ است
صدهزاران علمش اندر هر رگست.مولوی.
چون تعلق یافت نان با بوالبشر
نان مرده زنده گشت و باخبر.مولوی.
رجوع به ابوالبشر شود.