بوالحزن

«لغت نامه دهخدا»

[بُلْ حَ زَ] (از ع، ص مرکب)مأخوذ از تازی. محزون و اندوهگین و ملول. (ناظم الاطباء) :
اندک اندک نور را بر نار زن
تا شود نار تو نور ای بوالحزن.مولوی.