بوالخلاف

«لغت نامه دهخدا»

[بُلْ خَ] (اِخ) مخالفت کننده. کنیت ابلیس :
چه شده است اگر مخالف سر حکم او ندارد
چه زیان که بوالخلافی پی بوالبشر نیاید.
خاقانی.