بوان

«لغت نامه دهخدا»

[بُ] (ع اِ) ستون پیشین خیمه. ج، اَبْوِنَه، بون، بُوَن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر