بوان

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (اِخ) محلی است در حوالی دژسفید فارس. بخوبی معروف، چنانکه یکی از جنات اربعهء دنیا شمارند. (انجمن آرا) (آنندراج). بوان، شهر کوچک است و غله بوم و میوه روی و هوای معتدل و آب روان دارد. (نزهه القلوب ص122). نام شهری است که مویز و ناردان در آنجا بسیار باشد. (شرفنامهء منیری). بوان شهرکی است با جامع و منبر. (فارسنامهء ابن البلخی ص125). و رجوع به بوانات و شعب بوان و مرآت البلدان ج 1 ص296 شود.