بوختن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (مص) نجات دادن (مخصوصاً از دوزخ). رهایی بخشیدن. پهلوی «بختن»(1). (فرهنگ فارسی معین). و رجوع به بُخت شود.
(1) - boxtan.