بوسه خوار

«لغت نامه دهخدا»

[سَ / سِ خوا / خا] (نف مرکب) بوسه گیر. (فرهنگ فارسی معین) :
کند ترک می نرگس پرخمار
که از روی این گل شود بوسه خوار.
ملاطغرا (از آنندراج).