«لغت نامه دهخدا»
[بُءْ سا] (ع اِ) (از «ب ءس») سختی. خلاف نعمی. مقابل فراخی و تن آسائی. (منتهی الارب) (آنندراج) (از اقرب الموارد). رجوع به بؤس شود.
