بوفروشی

«لغت نامه دهخدا»

[فُ] (حامص مرکب)بوی فروشی. شغل عطار و مشک فروش. عمل بوفروش :
در چین سر زلف تو در بوی فروشی
دم جز بخطا می نزند نافهء آهو.ابن یمین.
|| (اِ مرکب) دکان عطار. محل فروش عطرها. و رجوع به بو و بوفروش شود.