بوقتب

«لغت نامه دهخدا»

[قَ تَ] (ع اِ مرکب) کنایه از مردم دنیاپرست و بد و احمق :
طاعت و احسان و علم و راستی را برگزین
گوش چون دادی به گفت بوقماش و بوقتب.
ناصرخسرو (دیوان چ تهران ص27)(1).
رجوع به ابوقتب شود.
(1) - این شعر در ذیل ابوقتب در همین لغت نامه آمده و حمار و الاغ و خر معنی شده است.