بوک و مگر

«لغت نامه دهخدا»

[کُ مَ گَ] (ترکیب عطفی، اِ مرکب) بمعنی بوک است و مرادف مگر، بمعنی بود که و باشد که و بعربی عسی و لعل گویند. (برهان) (آنندراج) :
چنگ در شاخ هر مهی می زن
تو چه دانی ز بخت بوک و مگر.سنایی.
به یاد بوک و مگر چند سال بردارم
مرا خدای نداده ست زندگانی نوح.انوری.
بر بوک و مگر عمر گرامی مگذارید
خود محنت ما جمله ز بوک و مگر آمد.
انوری.
چند بر بوک و مگر مهره فروگردانی
که تو بس مفلسی و چرخ فلک پاک بر است.
عطار.
رجوع به بوک شود.