«لغت نامه دهخدا»
(اِخ) نام اصطخر است. و اصطخر را بومی شاه، نام نهادند؛ یعنی مقام گاه شاه و بلغت بادی زمین را که مقام گاه اصلی باشد بوم خوانند. (فارسنامهء ابن البلخی ص27).