بویاکردن

«لغت نامه دهخدا»

[کَ دَ] (مص مرکب) صاحب بو کردن. بودار کردن :
خاک و باد و آب و آتش کو ندارد رنگ و بوی
نرگس و گل را چگونه رنگی و بویا کند.
ناصرخسرو.