بوینده

«لغت نامه دهخدا»

[یَ دَ / دِ] (نف) بوی کننده. (فرهنگ فارسی معین). که ببوید. || دارای بوی. آنکه بوی دهد. آنچه بوی دهد. بویا. معطر :
بشمشاد بوینده عنبرفروش
بیاقوت گوینده در خنده نوش.اسدی.
روان را بشمشاد بوینده رنج
خرد را بمرجان گوینده گنج.اسدی.
رخشنده تر از سهیل و خورشید
بوینده تر از عبیر و عنبر.ناصرخسرو.
گیسوی تو شهبال همای نبوی دان
بوینده چو مشک تبت و تنکت و تمغاج.
سوزنی (دیوان چ شاه حسینی ص145).
|| حاست (حاسهء) شامه. (فرهنگ فارسی معین).